vrijdag, mei 25, 2018

Stedelijk in 's-Hertogenbosch


In 's-Hertogenbosch hebben ze twee musea onder één dak, t.w. het 'Stedelijk Museum' (dat trouwens per 1 juni a.s. verder gaat onder de naam 'Design Museum') en het 'Noordbrabants Museum'. Op de 1e en 2e etage van het 'Stedelijk Museum' hebben we resp. de tentoonstellingen 'California' en 'American Beauty' gezien. 'California' Designing Freedom is gewijd aan de technologie die ons leven sinds de jaren 60 in toenemende mate beïnvloed en is gaan beheersen. Een periode zeg maar van de Easy Rider uit 1969 tot de hedendaagse Waymo, de zelfrijdende auto van Google. 'American Beauty' is gewijd aan de hedendaagse keramische kunst in Amerika. We zagen meer dan 120 objecten van diverse kunstenaars. Twee interessante exposities met mooie verhalen en prachtige stukken.
Aan het 'Noordbrabants Museum' zijn we vanwege tijdgebrek nauwelijks toegekomen, we moesten een beetje op tijd bij W & A in Zaltbommel zijn. Maar we komen hier zeker gauw terug.

dinsdag, mei 22, 2018

een wandeling over de dykjes


Op de dykjes in de natte graslanden rond het voormalige eiland Schokland mag je vrij wandelen op eigen risico. De dykjes, eigenlijk niet meer dan vage graspaden, lopen langs en door watergangen, wuivend riet en hoog gras. Ze zijn ooit aangelegd om het grondwaterpeil in de natte graslanden rond Schokland te kunnen beheren. Het één en ander is van belang om Schokland te behoeden voor verdroging en verder wegzakken. Het maaiveld van het voormalige eiland is sinds de drooglegging van de Noordoostpolder al 1,5 meter gedaald, ongeveer 1 meter meer dan de rest van de polder. De wandeling op de dykjes in de onmetelijke ruimte van de polder is prachtig, je loopt eigenlijk door een zeldzaam mooi natuurgebied met allerlei weidevogels en roofvogels. We hebben in iedergeval grutto’s en kieviten gezien, maar zagen ook een blauwe kiekendief jagen. En boven het geluid van de wind uit hoorden we rond ons dykje één en al getjilp, gekwetter en gekwaak, prachtig!


Schokland, wandeling op de dykjes from E Veldkamp on Vimeo.

zondag, mei 20, 2018

over Oldenaller in Deuverden


Vanmorgen gewandeld in Deuverden d.w.z. in een deel van landgoed Oldenaller. Natte en droge gebieden wisselen elkaar daar sterk af, met als gevolg een grote variatie in flora en fauna. Een prachtig gebied, we hebben daar enkel onder begeleiding van vogelzang en kikkerkwaak een uurtje lekker gewandeld. En dan is er ook nog boerderij 'Groot Deuverden', een hallenhuisboerderij met een bakhuisje en een mooie oude schuur aan de Donkeresteeg, volgens Bartjens daterend uit het eerste kwart van de 19e eeuw. Deuverden, grensgebied van Nijkerk en Putten, een opwekkende omgeving, helemaal op eerste pinksterdag!

zaterdag, mei 19, 2018

over nestkastjes en vogeltjes


Onze tuin trekt door de hoeveelheid bomen, struiken, bloemen en (on)kruiden aardig wat vogels aan. Leuk, ze maken deel uit van onze leefomgeving en geven de tuin extra gezelligheid. Er broeden lijsters, mussen en hout- en tortelduiven die allemaal als de dood zijn voor het eksterpaar dat hier dagelijks komt foerageren. Geen nest is veilig voor ze hebben we gemerkt, maar ja, ze horen er wel bij. Het nestkastje, dat we al jaren hadden hangen, is onlangs verwijderd. Een leuk kastje met z'n hartvormige vliegopening, maar het viel klaarblijkelijk niet in de smaak bij de familie Mees. En waarschijnlijk hadden ze ook wel wat aan te merken op de afmetingen van het kastje, want er is in al die jaren nooit één mees op afgekomen. Hoe dan ook, we hebben het vervangen door een meer conservatief vormgegeven nestkastje, met een mooi rond vlieggaatje op het noordoosten gericht. Ik denk niet dat we dit jaar nog op een broedend stelletje hoeven te rekenen, maar volgend jaar gaat het geheid gebeuren!

zaterdag, mei 12, 2018

Ze hebben hun dienst gedaan


De 16e eeuwse pub 'Butt and Oyster' in Pin Mill aan River Orwell, draagt er zeker aan bij dat ik de omgeving daar zo bijzonder vindt. Een bezoekje aan deze vermaarde pub is immers het eerste wat je zo ongeveer doet na een etmaaltje zeilen over de Noordzee. Al was het alleen al om daar de enthousiaste verhalen te horen over woeste zeeën en golven die na elk glas bier hoger en hoger worden. Prachtig allemaal, maar er is daar meer dan alleen de aantrekkelijke ambiance van 'Butt and Oyster'. Al tijdens de wandeling van 'Woolverstone Marina' naar 'Butt and Oyster' waande ik mij in een ander tijdperk. Alles spreekt tot de verbeelding, de glooiende akkers en beboste landerijen met eeuwenoude majestueuze eikenbomen, het tot op de dag van heden praktisch onaangetaste landschap langs de oever van River Orwell, één van de mooiste getijderivieren van Engeland. En dan heb je daar ook nog de scheepswrakken. Oude sleepboten, Thames Barges en pieremegoggels die hun dienst hebben gedaan. Als in een soort van maritieme vrijstaat liggen de wrakken her en der verspreidt in de blubber van de rivier verder af te takelen, terwijl op de rivier het leven zachtjes zeilend verder gaat!

woensdag, mei 09, 2018

Ulpia Noviomagus Batavorum


Ulpia Noviomagus Batavorum, ofwel het huidige Nijmegen was één van de beroemdste Romeinse steden in het land. De stad was ooit het centrum van het Romeinse bestuur over de Bataven. De geschiedenis van Nijmegen gaat dus sowieso ruim 2000 jaar terug in de tijd. De lange geschiedenis en de vele gebeurtenissen in de stad aan de Waal, mogelijk oudste stad van Nederland, heeft Nijmegen in de loop der eeuwen gevormd. De vele historische gebouwen, ruïnes en andere bezienswaardigheden vertellen de verhalen over romeinen, middeleeuwen, nieuwe tijd en het heden!

Gisteren heb ik samen met een aantal mannetjes een historisch stadswandelingetje gemaakt van zo'n 5 km. Het was eigenlijk te warm voor dit soort geslenter, maar gelukkig vonden we een aantal aardige terrasjes op onze route waar ze koude biertjes schonken. Probleem was wel dat we daar niet bepaald fitter van werden. Een bezoekje aan de expositie 'Land in zicht' van de Duits-Nederlandse kunstenaar Uwe Poth (1946) in museum 'Het Valkhof' bood gelukkig wat verkoeling. Toen vervolgens de vijf wel zo’n beetje in het uur zat, zijn we maar naar de Grote Markt gewandeld waar het gezellig druk was. Voor een heerlijk hapje en een drankje zijn we daar voor een paar uur neergestreken op het terras van 'Cafe Daen', gevestigd in ‘De Oude Laeckenhal‘.

Om teneinde na alle geneugten maar weer eens huiswaarts te keren, zijn we rond een uur of acht weer richting station gewandeld.

maandag, mei 07, 2018

Een verrassend mooi festival.


Gisteren op uitnodiging van BDG Architecten uit Zwolle naar het Frion Festival geweest in Theater de Spiegel in Zwolle. Bij Frion, dat staat voor fris en ondernemend, werken meer dan 900 mensen die zorg en ondersteuning geven aan mensen met een verstandelijke beperking. Frion vindt het belangrijk dat deze mensen een eigen leven kunnen leiden, dat ze ondernemen in mens en werk en samen met Frion mogelijkheden en kansen benutten. Ik las dat als zodanig bijna 1000 mensen ondersteuning krijgen van Frion. Met het jaarlijkse Frion Festival, dit jaar de zesde editie alweer, wordt dan ook flink aan de weg getimmerd. Om het één en ander financieel mogelijk te maken, spelen sponsors en vrienden van Frion, o.m. BDG Architecten, een rol van betekenis. Verder wordt er middels een diner en een kunstveiling na afloop van de middagvoorstelling, waarbij o.a. keramiek en schilderijen – gemaakt door kunstenaars van 'Kunst-Lijn 3' van Frion, geld opgehaald voor een volgend Frion Festival.

De voorstellingen die de cliënten van Frion gaven waren uitzonderlijk goed. Je zag gewoon hoe deze mensen, tot op zekere hoogte bijgestaan door professionals, hun podiumvrees overwonnen. Hoe ze met hun creatieve talenten, middels dans, zang en toneel optraden, en hun droom samen met hun favoriete artiest werkelijkheid lieten worden. Dat enthousiasme, de zaal stond bij vlagen op z'n kop, en terecht, het was prachtig.

Tijdens het heerlijke diner (voorgerecht, tussengerecht, hoofdgerecht en dessert) na afloop in de foyer van het theater, ging het er gezellig aan toe, en werd er dus als gezegd ook kunst geveild. Spannend, bij opbod gingen alle stukken van de hand. Aan onze tafel hadden ze niet alleen een goeie in het opdrijven van de prijzen, er werd toch ook nog het één en ander gekocht. Twee keramieken t.w. 'Gezicht' van Joey van de Weg en 'Potje' van Eveline Landsman werden eigendom van Wilco S, en de 'Keukenmeid' van Ada Herder, een mooi schilderij van 1 meter in het vierkant, geschilderd in naïeve stijl, werd eigendom van Christa V. Dat ze beiden maar lang mogen genieten van deze fraaie uitingen van beeldende kunst! Het was alles bij elkaar genomen een heel plezierg middagje in de Spiegel, we hebben genoten!

zaterdag, mei 05, 2018

'n klein en bekend fietstochtje


Van mooi weer krijgen we vaak zin in fietsen. Zo hebben we gisteren onze nabije omgeving maar weer eens op de pedalen verkend. Die kennen we als de spreekwoordelijke broekzak, maar het blijft ons boeien. Nieuw voor ons was deze keer de route via de nieuwe boulevard over de bruggetjes naar het Waterfront, dat hadden we zo nog niet eerder gedaan. Prachtig allemaal, en het wordt nog mooier. Via de Flevoweg en de Lorentzstraat, wat even doorbijten was, kwamen we op het fietspad dat ons regelrecht in natuurgebied 'De Mheenlanden' bracht. Een prachtig weidegebied aan het Veluwemeer waarop je niet uitgekeken raakt, en al helemaal in het voorjaar niet. Over de Kleine Mheenweg, Ooster Mheenweg, Lageweg, Wijtgraaf en Broeksteeg zijn we naar ons bekende bankje gefietst aan de Vuurkuilweg nabij 'Koetshuis Hulshorst'.

In een zee van paarden- en boterbloemen, omzoomd door een imposante muur van eeuwenoude rode beuken en ander fraai lommer, hebben we alvorens ons weer in het zadel te hijsen een poosje stil zitten genieten. Op de terugweg zijn we via de Vuurkuilweg, Watervalweg, Paasloweg en Duinweg naar de Lage Enkweg gefietst. Een bijzonder mooi en glooiend agrarisch landschap. Tenslotte zijn we via de Bijltjesweg, Kruisweg, Zuiderzeestraatweg, Boomkamp, Oosteinde, Hierdenseweg, Luttekepoortstraat, Vitringasingel en Westeinde weer naar huis gefietst. Het was, zoals gezegd 'n klein en bekend fietstochtje', om en nabij 20 km meer niet, maar ook een goed uurtje ultiem genieten. Its a way of life!

donderdag, mei 03, 2018

Mussert 's muur is monument


Kirsten Hannema is architectuurcriticus en -journalist. Na een opleiding Bouwkunde begon ze haar loopbaan als architect, maar maakte in 2005 de overstap naar het schrijven. En dat doet ze aardig. Gisteren las ik in de bijlage van 'De Volkskrant' een boeiend artikel van haar over de 'Muur van Mussert'. Imponeerarchitectuur in Lunteren van de vooroorlogse architect Mart Jansen, NSB-lid van het eerste uur. In het bouwwerk, dat kenmerken heeft van het 'nieuwe bouwen', zijn symbolen verwerkt van de Germaans-Nazistische ideologie uit de jaren dertig. Het is een 'monument of horror', en net als andere bouwwerken zoals in Vught, Amersfoort en Westerbork, behoord ze ook tot een categorie die deel uit maakt van onze nationale geschiedenis. Dat minister Ingrid van Engelshoven van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap op advies van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) onlangs heeft besloten de muur als rijksmonument aan te merken lijkt mij evident.



De huidige staat van de 'Muur van Mussert' doet overigens nog nauwelijks imposant aan. Verborgen achter bomen en struikgewas hadden we gistermiddag zelfs moeite om de muur in vakantiepark 'De Goudsberg' te vinden. En de Poolse seizoenarbeiders die er wonen wisten van niks. Weg imponeerarchitectuur, zo de natuur al niet gewonnen heeft, is ze aan de winnende hand. Het zal nog een aardige kluif worden om de muur te renoveren, ben benieuwd hoe ze dat aan gaan pakken.

dinsdag, mei 01, 2018

Een baken ter land en ter zee.


Het praktisch zeshonderd jaar oude kerkje (bouwjaar 1425) van Den Hoorn is een baken in het Texelse landschap. Het pittoreske kerkje met z'n witte toren is op Texel van heinde en verre te zien. Het was menigmaal onze bestemming tijdens de vele fietstochtjes op Texel als we weer eens met ons bootje in Oudeschild lagen. Het kerkje is echter niet alleen een baken in het Texelse landschap, ook voor de zeevarenden is het een baken van belang. Een schijnwerper op de trans van de toren in combinatie met een lager gelegen licht in de duinen nabij de Mokbaai, vormden tot eind 2008 een lichtenlijn die de as van de aanloop van het Schulpengat in de Noordzee aangaf ter hoogte van Julianadorp. Na 2008 is deze combinatie van lichten vervangen, door enkel een z.g. Port Entry Light op de toren te installeren. Een licht in een lange koker dat een smalle lichtbundel produceert en zodoende op zee ook weer de as van het Schulpengat aangeeft.

Zeevarenden zijn we voorlopig niet meer nu we zelf geen boot meer hebben, maar Texel blijft natuurlijk in trek. Al was het alleen al om de mooie concerten die regelmatig in dit fraaie 'baken in het landschap' worden gegeven. Alleen daarom al maken we bij leven en welzijn nog regelmatig een mooi fietstochtje op dit prachtige waddeneiland.

zondag, april 29, 2018

opening boulevard Harderwijk


We liepen afgelopen donderdagavond omstreeks kwart over acht de boulevard op nabij hotel café restaurant 'Monopole'. Druk, druk, druk, er was haast geen doorkomen aan. Voor onze neus waren ze op een werkschip van Boskalis met een soort van prehistorische installatie aan het rommelen. Bijna iedereen bleef staan kijken, wat zou dit gaan voorstellen? Het moest kennelijk wel ter opluistering dienen van de openingsfestiviteiten die aanstonds zouden beginnen, maar hoe dan? Ofschoon we aanvankelijk van plan waren richting Vischpoort te schuifelen, kwamen wij ook niet veel verder. De menigte was alom en compact, zowel op straatniveau als op de lager gelegen nieuwe kade, ja zelfs het tussengelegen talud met de pas ingezaaide vegetatie moest er aan geloven. Hoog boven ons hoofd draaide een drone zijn rondjes, waarschijnlijk aangestuurd door iemand in beachclub 'Walhalla' op het strandeiland. Maar verder gebeurde er, los van het gerommel op de Boskalis, nog maar bar weinig voor onze neus.



En zo stonden we daar met z'n allen vol verwachting uit te zien naar de dingen die mogelijk gingen komen. En ja hoor, plotseling kwam er beweging in de Boskalis, terwijl op het dek in een zee van licht de mysterieuze installatie rondjes begon te draaien en een paar gasten acrobatische toeren uithaalden, voer het hele spul richting de brug bij de Vischpoort, waar inmiddels ook het één en ander gebeurde. We zagen, zo goed en kwaad als het ging vanuit onze positie, zeemeerminnen, oplichtende vissen en bijzondere fantasiefiguren hoog in de lucht allerlei toeren uithalen op de golven van min of meer psychedelische klanken. Nog even hebben we moeite gedaan om in het gedrang wat dichter bij te komen, maar dat hebben we vrij snel opgegeven, we hadden het wel gezien. Het was een gedenkwaardige opening van een klus die jaren heeft geduurd. De boulevard heeft een ware metamorfose ondergaan, auto's hebben plaats gemaakt voor boten, en dat is heel mooi voor een stad aan het water!

donderdag, april 26, 2018

Tuinieren is geen hobbywerk!


Er zijn genoeg mensen die van tuinieren houden, maar daar hoor ik niet bij, vroeger niet, nu niet en nooit niet. Dat wil niet zeggen dat ik niet van tuinen hou, integendeel, een mooie tuin vind ik een lust voor het oog. En als ik er dan ook nog lekker in kan zitten is mijn dag helemaal goed, maar dat terzijde. Want wat is nou een mooie tuin? Een beetje struikgewas bij een keurig gemaaid gazonnetje en een strak aangelegd bloemperkje vind ik niks. Al sinds de jaren zeventig hou ik van wilde tuinen, een beetje alla de opvattingen van Louis le Roy, 1924-2012. (Zie o.m. in mijn blogarchief de stukjes 'mens en natuur' van 16 augustus 2010 en 'hou van ruigten en struwelen' van 17 maart 2016). Maar met de veronderstelling aan wilde tuinen ook minder werk te hebben, ben ik lang geleden al bedrogen uitgekomen. Niks doen betekend ongebreidelde groei van de sterkste soorten met een soort van monocultuur als gevolg. (Zie o.m. in mijn blogarchief stukje 'Zevenblad, eigen teelt' van 20 april 2012). De afmetingen van onze tuintjes zijn doorgaans te beperkt om de natuur ongebreideld z'n gang te kunnen laten gaan. En dan is er ook nog de factor tijd die van belang is, ook die is beperkt. Hoe dan ook, ook een een wilde tuin moet je beheren. Tuinieren dus, en dat is nou net het probleem!

Tuin met vijver, zoals het ooit was.
Behalve zeer veel zevenblad en kweekgras, hadden we de laatste jaren ook nog een grote vijver die hoog nodig moest worden gerenoveerd. Van de vijver die aanvankelijk uit twee delen bestond, is het eerste deel reeds in 2009 gedempt. (Zie in mijn blogarchief stukje 'Heureka!' van 24 maart 2009). Lang hebben we lopen dubben, wat te doen met het tweede deel, herstellen of ook maar dempen. Het is dempen geworden, minder werk dus. Vorige week hebben ze er ruim 12 kubieke meter grond in gereden. Op de maagdelijke zandvlakte hebben we een nieuw pad naar een zitje aangelegd en wilde bloemen gezaaid. Verder hebben we ongeveer een week lang op onze kop gestaan, om het ruimschoots aanwezige zevenblad en kweekgras uit de grond te purken. Daar zijn we nog lang niet klaar mee, maar voorlopig houden we het voor gezien, het is uiteindelijk onze hobby niet. Bovendien moet het natuurlijk niet te netjes worden. Dat moeder natuur de harde lijnen in ons tuintje maar weer snel mag overwoekeren, en deze weer tot een amorf geheel mag omtoveren!

zondag, april 22, 2018

...intrigerend dagje rommelen


We hadden met z'n drieën t.w. Jan, Henk en ondergetekende afgelopen woensdag een dagje Den Helder afgesproken voor een bezoek aan 'Het Nollenproject' en het Rob Scholte Museum. Maar dat verliep enigszins anders, het enige wat klopte, was dat we elkaar 's morgens op de afgesproken tijd troffen in Amsterdam. Maar vervolgens verliep alles totaal anders dan gepland. Tijdens de koffie bij Henk thuis kwamen we er achter dat 'Het Nollenproject' van kunstenaar Ruud Wint (1942-2006) in Den Helder op woensdag gesloten is, slim hoor. Vervolgens kwamen we ook nog achter het feit, dat de gemeente Den Helder gisteren kunstenaar Rob Scholte (1958) uit zijn museum heeft geknikkerd. Jeetje, heftig, wat nu, dat waren toch zo'n beetje onze hotspots voor deze dag. We besloten toch maar naar Den Helder te rijden, er is daar per slot van rekening nog wel meer te zien.

Maar zo gemakkelijk ging dat niet, gezellig keuvelend over van alles en nogwat, reed ik op de A7 bij Den Oever de afslag Den Helder voorbij en zaten we op de Afsluitdijk. Het eerst volgende keerpunt ligt in Friesland bij Kornwerderzand ca. 30 km verderop! Stom, maar gelukkig scheen het zonnetje en hebben we onze frustratie in het monument, te midden van een buslading bejaarde toeristen, met koffie en koek prima kunnen verwerken. Het 'Kazemattenmuseum' op de Afsluitdijk nabij Kornwerderzand was onze volgende pitstop. Ondanks dat het gesloten was, konden we toch het terrein op, het hek stond open. Maar op een gegeven ogenblik kwamen er toch een paar mannetjes op ons af, die ons vriendelijk maar dringend verzochten het terrein te verlaten. In het even verderop gelegen en onlangs geopende 'Afsluitdijk Wadden Center', hebben we na het één en ander uitvoerig te hebben bekeken, heerlijk geluncht op het terras met een fenomenaal uitzicht over het IJsselmeer.

Eenmaal terug aan de Noord-Hollandse kant besloten we Den Helder, ten gunste van een mooie route door de duinen, voor gezien te houden. Via Callantsoog en Petten reden we naar Camperduin. Het gebied van de Hondsbossche en Pettemer Zeewering heeft de afgelopen jaren een gigantische metamorfose ondergaan. Onder de naam 'Kust op Kracht' is over een lengte van ca. 8 kilometer de kustlijn ca. 300 meter zeewaarts opgeschoven middels 35 miljoen kubieke meter opgespoten zand. Inplaats van de bestaande zeedijk te verzwaren of te verhogen hebben ze zo aan zeezijde een heel nieuw duingebied gecreëerd. Alvorens weer richting Amsterdam te rijden, hebben we daar in het strandpaviljoen met de toepasselijke naam 'Luctor et Emergo' eerst nog maar even onze dorst gelest.

In Amsterdam hebben we ons intrigerende dagje rommelen afgesloten met een etentje in restaurant REM Eiland aan het IJ. Het voormalige broadcast platform in de Noordzee, dat in de jaren 60 met zijn rebelse piratenzender miljoenen kijkers trok.

donderdag, april 19, 2018

een jazzconcert in Harderwijk



JAZZ IN MESS WITH TRUNK from E Veldkamp on Vimeo.

Zondagmiddagjazz in Harderwijk! Een nieuw initiatief van de Stichting Underground, die insider Jan van der Kolk gevraagd heeft het één en ander te organiseren. Met TRUNK, zijn eerste keus, was het j.l. zondagmiddag meteen raak. Het Amsterdamse jazzkwartet bestaande uit Iman Spaargaren (rieten), Wolfgang Maiwald (toetsen, laptop), Dave Sahanaja (elektrische- en contrabas) en Franc auf dem Brinke (drums, laptop) wist de stemming er van begin tot eind moeiteloos in te houden met dat prachtige funky-achtige timbre van ze.

Wat uiteraard ook meespeeld in de beleving, is de sfeer en uitstraling van de MESS, de voormalige officiersmess van de Kranenburgkazerne. Een belegen en karakteristieke zaal met een prima ruimteakoestiek. Mogelijk zal in de nabije toekomst het één en ander aan onderhoud moeten worden gedaan, maar laten ze het dan wel zo doen dat het doorleefde karakter van de zaal behouden blijft.

Het was een mooie middag daar in de MESS, ik heb genoten en zie uit naar de volgende JAZZ IN MESS!

donderdag, april 12, 2018

leuke lyric, leuke muzikantjes


Toen de groep 'Los Luzeros De Rioverde' in augustus 2014 begon, waren de muzikantjes, broer en zus Ricardo en Yaxeni Rivera, resp. 7 en 9 jaar oud. De kleine muzikantjes, die volgens hun ouders eerder konden zingen dan praten, zijn van Mexicaanse afkomst maar wonen met hun ouders in Housten (VS). De kinderen schijnen vaak op te treden, terwijl ze toch ook gewoon nog naar school gaan. Veel hectiek op jonge leeftijd, knap hoe hun ouders het één en ander begeleiden en kennelijk onder controle kunnen houden. Leuke muzikale wonderkinderen met zang, en op gitaar en accordeon. Aan de andere kant, jong geleerd, oud gedaan, de jonge Wolfgang Amadeus Mozart trok op vijf jarige leeftijd al een volle zaal, toen hij z'n eerste zelf gecomponeerde werkje op piano ten gehore bracht.



Fragment tekst '40 Cartas'

Traigo una baraja
Con cuarenta cartas
Que ayuda a olvidarme
De cualquier traición

Traiciones que dejan
Algunas ingratas
Que son para el hombre
De mal corazón

Si es el rey de copas
En carta primera
Te anuncia parrandas
Con algún amor enz. enz.

zaterdag, april 07, 2018

Kasteel, tuin en schone kunst.


Eindelijk lentekriebels, we gaan naar kasteel 'Het Nijenhuis' ergens tussen Wijhe en Heino en gaan daar kunst kijken. We hebben zin in een leuke route en gaan daarom via Wapenveld, alwaar we over de Klapperdijk, Kerkstraat en Werverweg, langs riviertje de Evergunne naar de Werverdijk rijden, die verderop overgaat in de Marledijk en de IJsseldijk. Bij het Wijhese veer nemen we de pont naar Wijhe aan de overkant van de IJssel, en bereiken daar, na een goed kwartiertje meanderen door het wijdse boerenland rond het middaguur onze eindbestemming.

Na de lunch in het museumcafé, hebben we in het kasteel diverse werken bekeken van Augustinus en Mattheus Terwesten, Jan Lievens, Isaac Israels, Jan Baptist Weenix, Bernardo Strozzi, Jan Fabre, Paul Citroen, Jan Cremer en vele anderen. Veel werken hebben we eerder gezien, maar dat maakt niet uit. Het zal met stemming te maken hebben, want vaak zie je toch weer wat anders in een werk.

Het zonnetje lokte ons evengoed toch vrij snel weer naar buiten voor een wandelingetje door de kasteeltuin. Voor de ruim 100 beelden van gerenommeerde kunstenaars uit binnen- en buitenland die daar tentoongesteld staan, geldt hetzelfde als de kunstwerken binnen. Door stemming en lichtval zie je het vaak weer anders dan de vorige keer. Overigens waren er ook nieuwe kunstwerken te zien. Echte blikvangers zijn de metershoge beelden van Tom Claassen, Ronald A. Westerhuis, David Bade, Caspar Berger en Yasser Ballemans.

Toen we alle schone kunsten goed hadden bekeken, zijn we maar via Zwolle weer huiswaarts gekeerd.

woensdag, april 04, 2018

Weekend op het Markermeer



Zeilweekend uit vervlogen tijden. from E Veldkamp on Vimeo.


Onlangs stuurde Addy mij dit filmpje toe, een 'filmpje uit vervlogen tijden' zoals hij het noemde. Inderdaad Addy, vervlogen tijden, ik had het nog nooit gezien en was blij verrast toen ik het zag, mooi, bedankt! Ik heb het filmpje een beetje opgepimpt met wat titels en bijschriften. Een weekendje zeilen en stappen op en nabij het Markermeer! Dat zouden we nog best weer eens een keertje kunnen doen, ook al zijn we nu met z'n drieën en zullen we een boot moeten huren, want de 'Swing' heb ik, zoals je weet, inmiddels verkocht.

maandag, april 02, 2018

zware etappe en een tragedie


Het is maandag 2 april 2018, 10:12:00 UTC of wel 12:12:00 Nederlandse tijd. De zevende én tevens zwaarste etappe van de Volvo Ocean Race zit er bijna op, nog ongeveer 460 mile zijn de twee koplopers Brunel en Dongfeng verwijderd van de finish in het Braziliaanse Itaja. Zondag 18 maart j.l. zijn ze vanuit Auckland in Nieuw-Zeeland begonnen aan de 7600 nautical miles of wel ca. 14000 km lange etappe.

In de tamelijk ruig verlopen etappe, waarin de boten gemiddeld 450 nm per etmaal aflegden, is het één en ander voor gevallen. In de buurt van point nemo, de meest desolate plek op zee, binnen een straal van ca. 1350 nm geen land te bekennen, sloeg op de Scallywag onder stormachtige omstandigheden de 47-jarige Brit John Fisher overboord. Het was de tweede keer in deze Volvo Ocean Race dat er een man overboord sloeg bij het team uit Hongkong. In de vierde etappe werd de 25-jarige Australiër Alex Gough tijdens het wisselen van de zeilen door een grote golf van het dek geslagen. De omstandigheden waren toen gunstiger, in tegenstelling tot de ongelukkige John Fisher die als 'verloren op zee' wordt beschouwd, wisten ze Alex Gough weer vrij snel aan boord te hijsen. Het gedesillusioneerde zeilteam van de Scallywag heeft na de tragedie en een uren durende zoektocht, koers gezet naar een haven ergens aan de westkust van Chili.

Point nemo, op ca. S48.50 W123.20
Dan is er ook nog de averij van de onfortuinlijke Vestas die op ca. 100 nm ten zuidoosten van de Falkland Eilanden bij 25 tot 30 knopen (6 à 7 Bft.) noordenwind en 3 meter hoge golven de mast verloor. De bemanning bleef daarbij gelukkig ongedeerd, maar de mast moest noodgedwongen worden weggesneden en worden afgezonken om schade aan de romp te voorkomen. De Vestas is daarna op de motor naar de Falkland Eilanden gevaren, waar het inmiddels is aangekomen. Zit het in de naam Vestas dat ze één en al pech hebben. J.l. januari nabij Hongkong die aanvaring met een vissersboot, waarbij een bemanningslid van de vissersboot om het leven kwam. De Vestas moest daarna bijna haar hele boeg vernieuwen. En dan is er ook nog de keer dat de Vestas in de vorige Volvo Ocean Race in de Indische Oceaan door een navigatiefout op een rif voer, en het hele schip naar de ratsmodee was. Zie in mijn blogarchief 'Team Vestas Wind' op een rif van 15 april 2015.

Er gebeurd dus nogal eens wat in de Volvo Ocean Race. Maar ondertussen strijden de twee koplopers Brunel en Dongfeng om de eer van de zevende etappe. De Brunel ligt op dit ogenblik zo'n 6 nm voor op de Dongfeng, maar dat kan zomaar anders worden. Ik hoop trouwens dat de Brunel in de loop van morgenmiddag als eerste over de finish komt, dat hebben ze deze keer wel verdiend!

zondag, april 01, 2018

Concept South African Artists


De tentoonstelling 'Tell Freedom' 15 South-African artists in kunsthal KAdE in Amersfoort, is een groepstentoonstelling waarin jonge kunstenaars de historie, het heden en de toekomst van Zuid-Afrika in een globale context verbeelden. In mijn ogen leveren ze middels een mengeling van zowel conceptuele- als contemporaine kunst commentaar op de sociale, politieke en economische situatie die ontstaan is door de apartheidsgeschiedenis. Maar dat gelukkig niet alleen, de kunstenaars die grotendeels opgegroeid zijn na de afschaffing van de apartheid, richten hun pijlen evengoed ook op de toekomst. Aldoende hebben ze kennelijk leren begrijpen waar Zuid-Afrika nu staat, en waar het mogelijk naar toe zou kunnen of moeten.

Een boeiende, maar allesbehalve makkelijke tentoonstelling. Maar mogelijk komt het minder ingewikkeld over als je beter vertrouwd bent met Zuid-Afrika. Ik moest voor enig begrip in ieder geval aardig de tijd nemen, om middels de relatief lange begeleidende tekst bij elk kunstwerk, het één en ander te kunnen duiden. Desalniettemin ging ik niet naar huis met de gedachte, dat ik met deze introductie van de Zuid-Afrikaanse kunst en cultuur, de maatschappij van het in alle opzichten immense land nu beter begreep. Maar een tipje van de sluier is met 'Tell Freedom' wat mij betreft wel degelijk opgelicht!

vrijdag, maart 30, 2018

Fascinerende improvisaties....


'Perfect Spirit Contro' is het gevoel dat je geest eindelijk doet wat je altijd verlangd hebt, de gedachte dat je zelf aan het roer staat, een heerlijk gevoel van vrijheid. De mooiste muziek is zoals het leven op zijn best: ruimte voor ontdekking en improvisatie, en de mooiste stem subtiel weggelaten zodat het individu naar eigen believen kan inkleuren. Voor een concert op een speciale locatie zoals afgelopen woensdagavond in de Catharinakapel koos Jef Neve (Turnhout, 1977) voor een speciale opstelling: hij speelde een uniek duo concert met de Nederlandse trompettist Teus Nobel (Krimpen aan de Lek, 1982). Teus Nobel speelt mee op Spirit Control en gooide eerder al hoge ogen op het North Sea Jazz Festival en is naast zijn solo-successen bekend van zijn werk met Caro Emerald, The Kyteman Orchestra, Sven Hammond Soul en het Rotterdam Ska-Jazz Foundation. Het Parool oordeelde dat ‘Nobel soms doet denken aan Christian Scott, met zijn klare, heldere noten van grote intensiteit’.

Ik kan zeggen dat ik in de Catharinakapel een avondje volop genoten heb van fascinerende improvisaties van twee topmuzikanten!

woensdag, maart 28, 2018

Maakbare mens ter discussie.


Gisteren waren we in museum 'Het Dolhuys' in Haarlem, het museum waar ik het al eens eerder over heb gehad. (Zie in mijn blogarchief stukje gek van 19 april 2007). Bijna op de valreep hebben we daar de tentoonstelling 'De maakbare mens' nog gezien, door het museum treffend gepresenteert met de slogan ‘Ooit ’n volmaakt mens ontmoet? En…, beviel ‘t?’ In de tentoonstelling wordt het begrip 'maakbaarheid' onder de loep genomen.

Gesteld wordt dat het streven naar volmaaktheid, waar veel mensen vandaag de dag mee zijn behept, een ratrace is. We stellen hoge eisen aan onszelf en scheppen o.m. middels social media in alle opzichten een ideaal beeld. Echter lang niet iedereen kan of wil meedoen aan deze ratrace, en valt buiten de boot. Het zijn de onvolmaakten, de gekken met hun zielige beperkingen. Maar is dat wel zo? Zijn juist niet de mensen die van de kennelijke norm afwijken vaak succesvol? Denk bijvoorbeeld maar eens aan kunstenaars als Myrthe van de Meer, Edvard Munch, Vincent van Gogh, Willem van Genk, Gerrit Achterberg of Anton Heijboer. Bijzondere geesten, en ondanks of dankzij hun afwijking van de norm succesvol in hun werk!

Op de tentoonstelling bekeken we buiten in het schavot nabij de entree onze eigen maakbaarheid met een knipoog, middels een selfie onder de kop 'Ooit een volmaakt mens ontmoet?'

zondag, maart 25, 2018

...een passie voor Schylgerlân


Vlag van Terschelling.
Op naar Schylgerlân ofwel het mooie eiland waar ze hun veelkleurige vlag in een rijmpje verklaren en wel:
"Reade wolken;
Blaue lucht;
Gele helmen;
Griën ges;
Wyt sân;
Dat is 't wapen fan Schylgerlân."

Ofwel in het Nederlands:
"Rood zijn de daken;
Blauw is de lucht;
Geel zijn de halmen;
Groen is het gras;
Wit is het zand;
Dat zijn de kleuren van Schellingerland"



Achter een heerlijke Schoemrakker bij Paviljoen De Walvis.
Uit de wind en in het zonnetje kijken naar zandplaat de Noordsvaarder, naar Slenk en Schuitengat en in de verte Vlieland. En dat allemaal vanachter een glas Terschellinger Schoemrakker.
















In de duinen achter de Strandgaper in West aan Zee.
Een pittig wandelingetje door de duinen en over het strand voor een kopje koffie in het nabij gelegen strandpaviljoen paal 8.

















Fietstochtje langs het Wad ter hoogte van Hoorn en Midsland.
Het uitgestrekte Waddengebied. Het zilveren licht, de zilte lucht en de immense ruimte geeft mij altijd weer een euforisch gevoel van vrijheid!


















Fietsen langs het Wad from E Veldkamp on Vimeo.

Zicht op West-Terschelling vanaf Kaapsduin.
Zo mooi, we raken er nooit op uitgekeken!


















Koffie in strandpaviljoen Heartbreak Hotel nabij Oosterend.
De koffie aan het einde van de bewoonde wereld smaakte ons prima.


















Terschelling mrt. '18. from E Veldkamp on Vimeo.

Decennialang hebben we met veel plezier op eigen kiel op de Waddenzee gezeild, en ontelbare keren de eilanden aangedaan. Behalve anticiperen op stroming en ondiepten hebben we in al die jaren tijdens onze zeiltochten op het Wad wel met alle voorkomende weertypen te maken gehad. Zie o.m. ook mijn stukje Het Schuitengat weer betont! van 26 januari 2018. De rustige en passieve overtocht per veerboot deze keer was leuk, maar evengoed toch ook een enigszins bevreemdende gewaarwording.