zondag, augustus 20, 2017

leuk dagje eropuit in Drenthe


Voor een 'leuk dagje eropuit in Drenthe' moet je jezelf wel beperkingen opleggen, want er is daar veel te zien en te beleven. Onlangs heb ik in Eelde samen met J en beide zussen Museum De Buitenplaats en Museum Vosbergen bezocht, en daar hadden wij onze handen vol aan. Toen we rond halftwaalf in Eelde arriveerden, hebben we eerst maar eens een kopje koffie genomen op het zonnige terras van museumcafé De Buitenplaats.

plattegrond tuin De Buitenplaats
Waarna een wandeling door de museumtuin volgde. De tuin, ontworpen in samenspraak tussen één van de initiatiefnemers en oprichters van Museum De Buitenplaats, Janneke van Groeningen-Hazenberg (1943-2007) en tuin- en landschapsarchitecten Copijn Utrecht, werd in de zomer van 2000 geopend door Margreeth de Boer, commissaris van de koningin in de provincie Drenthe. De tuin heeft een organisch en een meer formeel gedeelte, het organische deel van de tuin sluit aan bij het dak van het door architect Ton Alberts (1927-1999) ontworpen museumpaviljoen, dat in 1996 door koningin Beatrix is geopend. In dit deel ligt ook de beeldentuin. Op het voorplein van het museum, tegen de helling van het dak en aan weerszijden van de omringende gracht, maakte beeldhouwer Pieter Jan Kuiken stapelingen van baksteen. Achter het z.g. Nijsinghhuis bevindt zich het meer formele gedeelte met geometrische bloemenborders, een spiegelvijver en een appelhof. In dit gedeelte is ook een slangenmuur met rozen en druiven aangelegd. Zichtlijnen langs waterloopjes en borders zorgen voor verbinding tussen de twee delen. Prachtig allemaal!

een z.g. eitempera maken
En toen waren we toe aan de tentoonstelling 'An Englishman Abroad', waarin Museum De Buitenplaats de schijnwerpers heeft gericht op de Britse, realistische schilder Michael Reynolds (1933-2008). Veel portretten, schurende portretten ook, maar van een kwaliteit die maakt dat je er lang naar blijft kijken, het vakmanschap spettert er vanaf. En niet alleen van de mens die hij schildert, ook de textuur van kleding en achtergrond weet hij nauwkeurig te vangen. Hij gebruikt daarbij een opvallend losse penseelstreek en overwegend natuurlijke kleuren. Reynolds is een echte colorist die direct op het doek schetst met zelfgemaakte tempera (Italiaans voor mengen of roeren), die hij pas in een later stadium opwerkt met olieverf. In de boeiende video 'A brush with Sewell' die we daar zagen, maakte en gebruikte hij een eitempera. We zagen het ontstaan van het portret van Brian Sewell, een bevriende Engelse kunstenaar en criticus. Bijzonder om te zien hoe aarzelend en tegelijkertijd trefzeker diens gelaat opdoemde uit een wirwar van ogenschijnlijk zoekende penseelstreken. Het portret maakt deel uit van de expositie. Fascinerend, vakmanschap blijkt eens te meer meesterschap!


Alvorens af te reizen naar Museum Vosbergen hebben we op het terras van museumcafé De Buitenplaats geluncht. Het duurde wel even voordat we daar aan onze trekken kwamen, maar ach wat gaf het, we zaten heerlijk in het zonnetje en hadden geen haast.

Rond een uur of half drie parkeerden we de auto nabij Museum Vosbergen. Een museum gewijd aan muziekinstrumenten gevestigd in een villa op het landgoed Vosbergen in Eelde. Heel bijzonder, vele honderden muziekinstrumenten verzameld in meer dan zestig jaar door ene Dick Verel. Een unieke collectie die we hebben kunnen bewonderen in het in 2002 geopende museum, dat hij samen met zijn echtgenote Rieteke runt. We werden bij aankomst verwelkomt door Rieteke en kregen tekst en uitleg over het één en ander. De heer des huizes was net met een gezelschap aan een rondleiding begonnen en vertoefde al elders in het museum, maar we mochten evengoed nog aansluiten als we dat wilden. Dan konden we daarna het eerste gedeelte op eigen houtje nog doen. Prachtig, die Dick Verel is volgens mij helemaal idolaat van al die muziekinstrumenten, bevlogen wist hij niet alleen veel te vertellen over de verschillende en vaak vele eeuwen oude instrumenten, hij wist er ook nog muziek uit te krijgen. En toen we later na de rondleiding in de ontvangstkamer koffie met een gebakje zaten te nuttigen, werden we en passant ook nog uitgenodigd voor een concert in een ruimte die ze daar de zaal noemen. Wat een museum, ik kom er zeker nog eens een keer terug!



Een trio bestaande uit een pianist, een cellist en een violist speelde drie stukken van resp. Johan Svendsen, Felix Mendelssohn en Astor Piazzolla, alles bij elkaar zo'n halfuurtje mooie muziek, ondanks het feit dat ik de violist een gigantische zager vond. Ik begreep nu ook waarom hij van tevoren zo nadrukkelijk zei dat hij maar een amateur was. Van mij had hij dat niet hoeven zeggen, ik heb alleen maar respect voor mensen die durven te proberen. Het was gewoon een hardstikke leuk sfeertje daar in die zaal, het applaus was dan ook meer dan verdient!

We hebben het 'leuk dagje eropuit in Drenthe' passend afgesloten met een gezellig aperitief en etentje in Café Restaurant De Brink in Dwingeloo.

donderdag, augustus 17, 2017

fietsplezier & landschapskunst


Het fietstochtje van ongeveer 20 km door het prachtige buitengebied van Diepenheim en Goor, leidde ons in het kader van de eerste editie van 'Heerlijck Zicht', een soort van beeldenroute, langs een twintigtal landschapskunstwerken van evenzoveel verschillende kunstenaars. Een mooi tochtje door het prachtige Twentse coulissenlandschap, maar wat de kunst betreft vond ik het gros, op enkele werken na, van middelmatig niveau. Een opmerking die mogelijk blasé overkomt omdat ik in de loop der jaren misschien een wat verwend kunstkijkertje ben geworden, maar dat zij dan maar zo. Werken als 'De Witte Wieven' van Linda Anneveld (1974), 'Gekleurde brug' van Wia van Dijk (1954), 'Hooidier/Takkenbeest' van Michael Hoedjes (1957) en 'The Colors of Music III' van Dirk Hakze (1957) sprongen wat mij betreft boven de middelmaat uit.

Daarnaast hebben we tijdens ons fietstochtje de 'Gazebo van Diepenheim' gezien, een uniek Land-Art project van de Belgische kunstenaar Urbain Mulkers (1945-2002) dat hij daar op initiatief van de Kunstvereniging Diepenheim omstreeks 1998 heeft gerealiseerd. Omzoomd door een dubbele rij van 136 rode beuken zijn daar destijds 1393 Hosta-soorten geplant. In 2014 is het 'Gazebo van Diepenheim' in opdracht van Kunstvereniging Diepenheim verrijkt met 'MONOMET', een in cortenstaal uitgevoerd kunstwerk van de Nederlandse kunstenaar Lucas Lenglet (1972). Een kunstwerk in een kunstwerk zou je kunnen zeggen, dat tevens dient als uitkijkplatform voor de 'Gazebo van Diepenheim'.


De kleur van het cortenstaal, die het midden houdt tussen de oranje tinten van uitgegroeide hosta’s in het vroege najaar en de rode beuken die rondom het 'Gazebo van Diepenheim' staan, is over het pompgemaal van 'Waterschap Vechtstromen' heen geplaatst. 'MONOMET' is geheel van cortenstaal gemaakt, de naam verwijst naar een monoliet, een op zichzelf staande steen met een rituele betekenis zoals bijvoorbeeld een menhir.

dinsdag, augustus 15, 2017

kerk in the middle of nowhere


'Arent thoe Boecop', een oudheidkundige vereniging uit Elburg heeft er voor gezorgd dat op de oude fundamenten van de Sint-Ludgeruskerk in 1985 een monument, tevens toeristisch rustpunt is gerealiseerd, waarbij de verschillende bouwfasen uit het verleden zichtbaar zijn gemaakt. De eerste fase, van dit zo dicht aan de zeekust gebouwde kerkje, dateert al van rond het jaar 1100 is uit archeologisch onderzoek gebleken. Onbegrijpelijk eigenlijk dat ze op deze plek, die ik zelfs tot op de dag van heden nog als een plek in the middle of nowhere zie, ooit een kerk hebben gebouwd. Een plek bovendien aan een kust die in het verleden nogal eens door stormvloeden werd geteisterd. De kerk, gewijd aan de heilige Ludgerus, die van Friese afkomst was, scheen tot de goederen van klooster Werden aan de Ruhr, het huidige Essen, te behoren. Mogelijk dat destijds de nadelen en gevaren van deze plek niet goed door de stichters werden ingeschat, hoewel ze de noordzijde van de kerk wel hadden beschermd middels een fors aantal grote zwerfkeien van de Veluwe. Het kerkje heeft in de loop der eeuwen om allerlei reden diverse veranderingen ondergaan. Het einde kwam echter in het najaar van 1825, toen het kerkje in een storm door de bliksem werd getroffen, en inclusief naastgelegen boerderij tot de grond toe in vlammen opging. Een traditie van bijna duizend jaar christelijke erediensten op deze plek behoorde daarmee voorgoed tot het verleden!

Zoals gezegd is het nu dus sinds 1985 behalve monument ook een toeristisch rustpunt, dat is opgenomen in het fietspadenplan van de Veluwe. Vanuit de aanpalende vogelkijkhut aan de rand van het Veluwemeer zagen we gisteren behalve heel veel zwanen ook vier flamingo's in het water.

zondag, augustus 13, 2017

Houtzagertje in 't Leidsebosje



Wandelend langs Hotel American richting parkeergarage, zie je direct over de brug aan je rechterhand in het Leidsebosje een paar oude Platanen. Op de onderste tak van één van de Platanen staat al decennia lang een mannetje hevig zijn best te doen de tak door te zagen waarop hij notabene staat! Je moet het weten anders loop je er zo aan voorbij zonder het te zien, zeker in de zomer als het lommer welig tiert. Het 'Boomzagertje' dat al min of meer is vergroeid met de Plataan, is daar ooit in een winternacht in 1989 door een anonieme kunstenaar neergezet. Het was zijn tweede kunstwerk in de stad, eerder al, in 1982 stond er in het Tweede Marnixplantsoen op een ochtend ineens een beeld dat de 'Man met vioolkist' is gaan heetten, of ook wel 'Man probeert lijn 10 te halen'. Uiteindelijk is bekend geworden dat de anonieme kunstenaar een Amsterdammer is die zijn brood verdient als medicus, maar in zijn vrije tijd de beeldhouwer uithangt. De gemeente Amsterdam heeft de vrolijk stemmende kunstwerken op voorwaarde van een blijvend anonieme status van deze persoon in eigendom gekregen. Naast beide genoemde werken zijn er later in de stad nog vier werken van zijn hand bijgekomen t.w. 'De violist' (1991) in de hal van de Stopera, 'Borsten' (1993) op het Oudekerksplein, 'De harmonicaspeler' (1994) in de Anjelierstraat en 'Drie heertjes in gesprek' (1995) in de Kinkerstraat.

donderdag, augustus 10, 2017

filmpje pikken in filmmuseum


Het gebied om en nabij het EYE en de Amsterdam Toren in Noord verandert door allerlei bouwactiviteiten met de dag. Desondanks hebben wij onlangs de parkeergarage onder de A'dam Toren met enige moeite weten te bereiken. De bouw van twee torens aldaar, eentje van 100 meter hoog en eentje van 110 meter hoog, zal de skyline van Noord een totaal ander aanzien geven. De nieuwe wolkenkrabbers, zoals ze al worden genoemd, moeten rond 2020 worden opgeleverd. Ja, ja, het ooit zo platte Noord in amper drie jaar omgetoverd tot een soort van Manhattan aan het IJ!

Voor de grote overzichtstentoonstelling over Martin Scorseses werk, leven en passies die we na de koffie in het EYE hebben bekeken, moeten we nog maar eens een keer terugkomen. Het vrijwel complete oeuvre van zijn werk was voor ons teveel in één keer. Martin Scorsese (1942), de regisseur van klassiekers als Taxi Driver, Raging Bull en The Wolf of Wall Street heeft in de loop van de tijd een uniek filmisch handschrift ontwikkeld. Opgegroeid als zoon van Italiaanse immigranten in Little Italy in New York, schetst hij in zijn films een enerverend beeld van dit hechte milieu waarin familie, geloof en vertrouwen centraal staan. Onderstaande trailer bracht ons niet alleen middels de beelden terug naar de sfeer van zijn filmklassiekers, waarin het niet altijd zachtzinnig aan toegaat, maar door het nummer 'Then He Kissed Me' van de New Yorkse meidengroep 'The Crystals' ook en vooral naar de muziek van zomer 1963, toen Joke en ik elkaar voor het eerst tegen het lijf liepen, we werden er blij van.



Na de lunch met veel te hard gebakken kroketten en brood, begaven we ons in het EYE naar cinema 4 voor de Frans/Belgische film 'Une Vie' uit 2016. Een twee uur durend onopgesmukt, naturalistisch verslag in een vierkant beeldformaat van het volwassen leven van de negentiende-eeuwse deemoedige dochter van een baron, die een hardvochtige burggraaf trouwt die haar van haar idealen berooft. Een onthutsend portret van hoe een onbevangen geest verstrikt raakt in morele kaders, beloftes en bedrog. Een film naar het gelijknamige boek van Guy de Maupassant (1850-1893) die is bekroond met de prijs van de internationale filmkritiek op het Filmfestival van Venetië. Een film met goede recensies ook, evengoed was ik blij dat ik na de twee uur durende beklemming kon terug keren naar onze tijd!

dinsdag, augustus 08, 2017

dagje rondom een jachthaven


De 'Poolster' op het Wad onder vol zeil.
De jachthaven van Durgerdam is natuurlijk niet alleen de thuishaven van WSV Durgerdam en ZV Het Y, ook aardig wat passanten meren nogal eens af in, zoals de Durgerdammers zelf zeggen mooiste jachthaven van Nederland. Maar daar zijn de meningen denk ik wel over verdeeld, in ieder geval wel wat mij betreft, mooi en schilderachtig oké, maar 'de mooiste van Nederland' vind ik overdreven. Zondagmiddag 6 augustus j.l. hebben we dit haventje weer eens een keertje aangelopen voor een bezoekje aan Simone en Wilco op de 'Poolster' die daar als passant lag afgemeerd. Niet meer op eigen kiel, want een zeiljacht hebben we al een tijdje niet meer, nee deze keer met eigen auto via de Durgerdammerdijk. Van daaraf zagen we hun prachtige Lemsteraak al liggen aan de steiger. En zo zaten we even later met z'n zevenen in de kuip aan de koffie. Na de koffie dronken we uiteraard iets anders, en kwamen er toastjes op tafel en weet ik allemaal niet wat nog meer voor een lekkers. Het werd steeds gezelliger, maar op een gegeven moment kregen we behoefte om de beentjes even te gaan strekken. Aldus geschiedde, met het havenpontje trokken we onszelf weer naar de overkant en de dijk, en wandelden we even later richting de 'Kapel' en verder naar het fraaie terras van 'De Oude Taveerne', dat ze daar 'Pier 73' noemen. Terug in de haven zijn we blijven steken voor de beeldbuis in clubgebouw 'Zeilvereniging Het Y', om de finale van EK Vrouwenvoetbal te volgen. En ook dat was natuurlijk genieten, helemaal toen ze kampioen werden, wat een sfeertje. Laat mannen als Willem van Hanegem en Ronald Waterreus maar kletsen met hun zure geneuzel, vrouwenvoetbal is prachtig! Tenslotte hebben we de dag met z'n allen min of meer besloten met een etentje in 'De Proeverij Landmarkt' aan de Schellingwouderdijk in Schellingwoude. Rond elf uur waren we thuis en konden we het staartje van Zomergasten nog net meepikken, presentatrice Janine Abbring en haar gast psychiater Glenn Helberg dansend op de klanken van Louis Armstrongs 'What a wonderful world', en zo is het!

maandag, augustus 07, 2017

rond een Veluwse kathedraal


Radio Kootwijk
De expositie in Stadsmuseum Harderwijk van Vilmos Huszár (1884-1960), één van de onbekende oprichters van 'De Stijl', hadden we al gezien (zie mijn stukje ..Haszàr in het Stadsmuseum van 30-6-'17), die hebben we dus maar aan onze Amsterdamse vrienden overgelaten. Maar de rest van de dag waren Jan en Vera ons te gast en zijn we samen opgetrokken. Om te beginnen hebben we de Harderwijkse binnenstad bekeken en de in uitvoering zijnde stadsontwikkelingen. Daarna zijn we, na een wandelingetje in de 17e eeuwse kasteeltuin van Landgoed Staverden en een drankje op het terras van Brasserie Staverden, doorgereden naar Radio Kootwijk.

We konden deze keer niet naar binnen, maar een wandeling om het rond 1920 gebouwde voormalige radiostation, naar een ontwerp van de Amsterdamse architect Julius Luthmann (1890-1973), spreekt keer op keer tot de verbeelding. Het geheel uit beton in art deco stijl opgetrokken gebouw, ligt daar al bijna een eeuw als een groot mythisch wezen in het weidse landschap. Ook die prachtige beeldhouwwerken van Hendrik van den Eijnde (1869-1939) in de voorgevel en de achtergevel van het gebouw trekken altijd weer de aandacht. In de voorgevel boven de entree een sculptuur met vrouwenhoofden, één met een Europese uitdrukking, en één met een Aziatische uitdrukking, beiden met de handen achter de oren. En de open mond in het gezicht tussen de beide vrouwen symboliseert de omroeper. De sculptuur van de Adelaar op de achtergevel is een symbool van de vrijheid, het verbeeldt de vlucht van de radiogolven, de vlucht van het geluid!

Terug in Harderwijk hebben we in hotel café restaurant 'Monopole' een waardig punt achter de mooie dag gezet. Prachtig, en op het Wolderwijd zagen we de zon in een haast adembenemend fraaie wolkenlucht uiteindelijk achter de horizon wegzakken.

vrijdag, augustus 04, 2017

't Kan verkeren in Amersfoort


Geen SIM-kaart|Alleen noodoproepen las ik op het schermpje, telefoneren met mijn smartphone ging dus niet meer, verder was alles oké. Van alles geprobeerd, KPN klantenservices, nieuwe SIM-kaart, terugzetten in de fabrieksstand, maar zonder resultaat. Wat is dat nou, zo'n duur ding van amper 2 jaar oud kan toch nu al niet stuk zijn? Ja zeker wel, een bekend probleem aldus een bedrijfje in Amersfoort, maar wij kunnen het maken voor €. 45,00. Het was een uurtje werk voor ze, dus hebben we in de binnenstad op de Hof tegenover café 'De Blauwe Engel' en de Sint-Joriskerk maar zolang een terrasje gepikt. Mijn gedachten gingen daar even terug naar de jaren zeventig, toen café 'De Blauwe Engel' nog café 'De Petomaan' heette. Een onvergetelijk café waar ik 's middags met een paar collega's nogal eens lunchte, ik werkte toen op een architectenbureau in de nabij gelegen Elleboogkerk, (zie mijn stukje 'Elleboogkerk' van 23 oktober 2007).

In café 'De Petomaan' hingen destijds niet alleen foto's aan de wand van Joseph Pujol (1857-1945), de roemruchte 'Petomaan van Parijs', maar ook van geïnspireerde cafébezoekers die meededen aan een georganiseerde wedstrijd scheten laten, na gezamenlijk uiteraard eerst een voedzame maaltijd te hebben genuttigd met veel uien e.d. Bizar, maar verder was het een normaal café, waar we destijds heel wat hebben afgelachen. Inspiratiebron Joseph Pujol had natuurlijk een afwijking. Het verhaal is dat hij op een gegeven moment tot zijn ontsteltenis ontdekte dat tijdens een zwempartij water zijn anus binnenstroomde en er weer uitstroomde als hij het bad verliet. Maar een dokter stelde hem gerust, het was niet ernstig. Tijdens zijn tijd in het leger vermaakte hij zijn kameraden door water en/of lucht in zijn anus op te zuigen en weer uit te blazen. Hij kon gecontroleerd allerlei soorten scheten laten. Scheten zonder onaangename luchtjes, want ze werden dus niet geproduceerd door darmgassen maar door ingezogen lucht. In 1887 begon hij met professionele optredens en reisde hij succesvol door heel Frankrijk. Tot zover de petomaan.


In de Sint-Joriskerk stonden de deuren uitnodigend open. Aanleiding was de expositie Forever Young, 100 jaar De Stijl, georganiseerd door het Landelijk Kunstenaarsgenootschap de Ploegh in Amersfoort. De boodschap van Forever Young, 100 jaar De Stijl, is dat ze na een eeuw hedendaagse kunstenaars nog steeds weet te inspireren. De Ploegh nodigde daarom vijf jonge academieverlaters en achttien gevestigde kunstenaars uit om hun sculpturen en schilderijen te laten zien in o.m. de Sint Joriskerk. Een leuke expositie die we toch zomaar in de schoot geworpen kregen!

Het uur wachten was inmiddels wel verstreken, dus op naar de reparateur van m'n telefoontje. Maar dat viel tegen, het ding werkte ondanks de nieuw ingebouwde onderdelen nog niet. Wat nu? Ik kan ze weer uitbouwen, dan hoeft u maar een tientje te betalen was het voorstel. Ja dat lijkt mij wel het minste wat u kan doen, en zo geschiedde. Dan toch maar een nieuw telefoontje. Toen we onze auto weer opzochten wandelden we toevallig langs 'Kunstplein Cahen', gevestigd in een opvallend gebouw, de 'Stad van Cahen' genoemd, een bijzondere ruimte voor wisselende exposities en activiteiten met uiteenlopende onderwerpen aan de Amersfoortse Muurhuizen, dat in de 1988 is gebouwd naar een ontwerp van architect Abel Cahen (1934), bekend van o.m. het Joods Historisch Museum en een exclusief woonhuis van prefab betonnen elementen aan de Singel in hartje Amsterdam. Jammer genoeg was 'Kunstplein Cahen' gesloten, een nader bezoek bewaren we maar tot een volgende keer.

vrijdag, juli 28, 2017

vogelaar op de woelige baren


Onlangs zag ik op fasebook een foto van Wim Daniëls waarop een jongetje door een verrekijker staat te turen met een vogeltje op z'n hoofd, een kool- of pimpelmeesje geloof ik, met daarbij de tekst 'De beginnende vogelaar'. Grappig, zoekend door een verrekijker naar vogeltjes in de verte terwijl er eentje bovenop z'n hoofd zat. Daar kunnen Hans Dorrestijn en Nico de Haan, ofwel de Baardmannetjes van Omroep Max volgens mij een puntje aan zuigen.

Zelf heb ik trouwens ook weleens een vogeltje op m'n hoofd gehad. Op zee ergens tussen Schotland en de Shetlandeilanden. Ik stond in de regenachtige vooravond aan het roer van mijn zeilboot, matig windje maar nog een hoge deining door de storm die we die dag over ons heen hadden gehad, toen ik ineens iets op m'n hoofd voelde terecht komen. Een oververmoeide zwaluw bleek al snel, die hoogst waarschijnlijk door de stormwinden uit koers geblazen was, en mijn hoofd uiteindelijk voor een reddingsboei aanzag. Ik heb het beestje in de beschutting van de buiskap gezet, waar het de hele nacht heeft zitten bibberen en kakken. In de vroege ochtend, we zagen de Shetlandeilanden inmiddels in de verte liggen, zat onze gevleugelde gast er nog steeds.

Ik blijk een vogelaar van niks te zijn, want toen ik het wilde oppakken, vloog het plotseling onder mijn handen vandaan. Ze nam een te lage vliegroute bleek al snel, want eenmaal buiten boord werd ze vrijwel direct gegrepen door een hoge golf. Arm zwaluwtje, met land in zicht toch nog een droevig zeemansgraf, ik was er een beetje beduusd van! Hoeveel soortgenootjes zouden eigenlijk tijdens de lange trek naar het zuiden een dergelijk lot ondergaan?

dinsdag, juli 25, 2017

Gerard Hordijk in Amersfoort.


Kunstschilder Gerard Hordijk (1899-1958) geboren en getogen in Den Haag, woonde na zijn opleiding vanaf 1927 in Parijs, Amsterdam, New York en als laatste weer in Amsterdam. Hij is al een tijdje dood maar hij leeft hier en daar nog voort in zijn schilderijen, momenteel te zien in museum Flehite in Amersfoort. Gerard Hordijk woonde in Parijs een tijdlang aan de Rue du Départ, waar Piet Mondriaan al sinds 1911 woonde. Ze waren als zodanig buren van elkaar en sloten al snel een vriendschap die tot de dood van Mondriaan in 1943 zou voortduren. De twee kunstenaars verschilden totaal in stijl van elkaar. Was Mondriaan meer de onderzoeker, waar hij destijds nauwelijks een droge boterham mee verdiende, Hordijk hield zich meer bij het figuratieve, zijn stijl wordt vaak vergeleken met de Franse schilders Raoul Dufy en Henri Matisse. Het ging hem als zodanig aardig voor de wind, financieel stond hij zijn vriend Mondriaan nogal eens bij. Het kan verkeren, met de werken van Mondriaan wordt je in de huidige tijd bijna tot vervelends toe geconfronteerd, om over de prijzen die er voor worden betaald maar te zwijgen, terwijl tegenwoordig de prachtige werken van Hordijk nog maar bij mondjesmaat worden getoond!

donderdag, juli 20, 2017

vanuit een oude pleisterplaats


We begonnen en eindigden ons fietstochtje door het Leuvenumse Bos bij de 'Zwarte Boer' in Leuvenum. De geschiedenis van deze voormalige herberg, die trouwens nog steeds een horecafunctie heeft, spreekt mij tot de verbeelding. De herberg die op een kruispunt lag van zogenaamde Hessenwegen, doorgaande handelswegen van Duitsland naar de westelijke Nederlanden, was in het verleden een geliefde pleisterplaats voor doorgaande reizigers. Nippend aan een heerlijke 'Veluwse Schavuyt', probeer ik mij daar op het volle terras voor te stellen hoe de handelsreiziger van de 18e en 19e eeuw zijn weg moest zoeken in de donkere bossen van de Veluwe, en vermoeid, maar blij dat ie onderweg niet was overvallen en beroofd, hier eindelijk een pleisterplaats vond waar kon worden overnacht of het paard kon worden ververst. Hoe anders moet dat zijn geweest als tegenwoordig.

Tegen de wijzers van de klok in, kwamen we via een mooie knooppuntenroute door bos en hei na een uurtje fietsen aan in schildersdorp Nunspeet. Het toeristische dorp Nunspeet is al ruim een eeuw bekend als schildersdorp. Schilders als Arthur Briët, Edzard Koning en Ben Viegers kwamen aan het eind van de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw naar de arme zandgronden van Nunspeet om het boerenleven te schilderen. Na hen woonden en werkten er nog meerdere generaties kunstschilders waaronder Jos Lussenburg, Jaap Hiddink, Cor Vrendenberg, Hendrik Verburg, Jan van Vuuren, Piet Bruins, Chris ten Bruggen Kate en Gerrit Bakker in Nunspeet. In het Noord-Veluws Museum in Nunspeet zijn regelmatig schilderijen van genoemde kunstschilders te zien. Maar deze keer hebben we de kunst gelaten voor wat het is, we hadden zin in een broodje haring en zijn daarom in Nunspeet niet verder gekomen dan de 'Urker Vishal Woort' aan de Harderwijkerweg. Verkwikt en verzadigd vervolgden we daarna ons fietstochtje.

Nu richting Hulshorst, al was het in het centrum van Nunspeet even zoeken naar het juiste knooppunt. Het zijn allemaal maar eindjes natuurlijk, maar wat voor een eindjes. Bos, akkers en weilanden wisselen elkaar af, het prachtige woongebied 'Onder de Bos' vormt a.h.w. de begrenzing tussen de voormalige stuifduinen van het Hulshorsterzand en het uitgestrekte akker- en weidegebied dat enkele kilometers in noordelijke richting overgaat in het Veluwemeer. En dan is er ook nog korenmolen 'De Maagd', gebouwd in 1894, die aan dit prachtige landschap een historisch accent geeft dat er zijn mag. Even voorbij het voormalig stationnetje van Hulshorst, doken we aan de andere kant van de A28 het donkere Leuvenumse Bos weer in. Om een goed halfuurtje later onze grote dorst te lessen op het volle, maar oer gezellige terras van pleisterplaats 'De Zwarte Boer'.

maandag, juli 17, 2017

een nieuw oerbos in de polder


Een nieuw oerbos in de polder, een contradictie die er zijn mag, so what, het is sowieso een oerbos in wording. Ook al zijn er wandel- en rolstoel paden in uitgezet, ooit zal de mensheid zich daar met kapmessen een weg moeten banen, mits de zeespiegelstijging niet de spuigaten uitloopt.

Voorlopig is het Harderbos, want zo heet ons nieuwe oerbos een prachtig en behoorlijk gevarieerd bos, mede door inzet van Natuurmonumenten. Het maakt deel uit van een netwerk van natuurgebieden in Nederland, de z.g. Ecologische Hoofdstructuur. De toename en variatie in struweel en luwe- en natte plekken trekt steeds meer vogels en insecten aan. Het is een continue proces, steeds meer variatie in flora en fauna. De processen in dit gebied schijnen zeer nauwlettend te worden gevolgd.

Hoe dan ook, we hebben vanmiddag weer bijzonder genoten van onze wandeling door het nieuwe oerbos!

zaterdag, juli 15, 2017

een mooi zeilbootje gescoord


Dat de ruim 7 meter lange 'Dolphin' geen nieuw zeiljachtje is, is te zien. De motor is volgens Bartjens van 1972, de rest schat ik ook op 45 jaar. De 'Dolphin' is dus nog in de kracht van haar leven! Even een opkapbeurtje, en zeilen met die schuit, en dat zal volgens mij, gezien de vorm van het onderwaterschip, heel goed gaan. Het is een Duitse Marina, een merk waar ik eerlijk gezegd nooit van gehoord had, maar dat zegt natuurlijk niks. Na de zeilpret met de Middellandse zeejol en de Schakel verdiepte ik mij in de jaren zeventig, begin jaren tachtig in merken als Kolibri, Waarschip, Drascombe, Victoire, Sprinta, Neptun, om er maar een paar te noemen, stuk voor stuk zeewaardige zeiljachtjes, als de schipper dat tenminste ook is, van om en nabij 7 meter. Uiteindelijk werd het een Jaguar van 7,50 meter, waar we een paar jaar met z'n tweetjes lange zeezeiltochten mee hebben gemaakt, Engelse oostkust, Normandië, The Solent en Island of Wight, dat soort bestemmingen.

Gezien de uitrusting van de 'Dolphin' zijn dat soort tochtjes goed mogelijk. Maar hoe dan ook, belangrijk is dat er geen twijfel bestaat over de zeewaardigheid van schipper en bemanning. Tijdig de juiste beslissingen nemen en er naar handelen. Om te beginnen is Friesland, IJsselmeer, Wadden en Zeeland natuurlijk een prachtig gebied om jezelf en de 'Dolphin' in allerlei voorkomende situaties en omstandigheden te leren kennen. Enfin, ik heb er wel vertrouwen in dat Christa en Jan Richard het met hun aanschaf goed gaan aanpakken, en wens ze sowieso deze zomer nog heel veel zeilplezier toe met de 'Dolphin'.

woensdag, juli 12, 2017

M. Realisme in de Achterhoek


Het op 23 juni j.l. door prof. mr. Pieter van Vollenhoven geopende museum MORE is gevestigd in het volledig gerestaureerde Kasteel Ruurlo, waarbij vijf eeuwen bouwgeschiedenis prachtig gecombineerd zijn met moderne architectuur. De locatie toont het leven van Carel Willink (1900-1983) en zijn magisch realistische werken. Het is een tweede locatie van Museum MORE, de eerste locatie van MORE is sinds 2015 gevestigd in Gorssel, waar modern realistisch werk te zien is.

Dat het druk zou kunnen zijn in het pas geopende kasteel hadden we wel verwacht, maar zo druk niet. Om te beginnen konden we de auto niet kwijt op de overvolle parkeerplaats nabij het kasteel. We werden daarom verwezen naar een parkeerplaats bij het NS station in Ruurlo, vanwaar af we dan met een golfkarretje naar het kasteel konden worden gereden, services van de zaak! Maar ook het golfkarretje zat vol, in plaats van te wachten op het volgende karretje, hebben we uiteindelijk toch iets dichter bij het kasteel nog een parkeerplaatsje gevonden. Reikhalzend hebben we vervolgens de creaties van Willink aanschouwd, maar veel ontgaat je in die drukte. Ik was in ieder geval blij dat ik veel van zijn werk al eens eerder uitvoerig heb kunnen bekijken in het voormalige 'Scheringa Museum voor Realisme' in Spanbroek, zie mijn stukje 'Noord Holland' van 18 april 2009. Maar genoeg nu over de drukte gisteren in dit prachtige museum, hadden we maar later in het seizoen moeten gaan.

Museum MORE - Kasteel Ruurlo is prachtig gelegen in één van de groenste regio's van ons land. Het oude kasteel, dat in de archieven al in 1326 wordt vermeld en diverse eigenaren heeft gekend, is in 2013 aangekocht door Hans Melchers, met de bedoeling er middels de collectie van Carel Willink een museum voor magisch realisme van te maken. En nu is het zover, het is al een feest om via de slanke transparante toegangsbrug over de slotgracht, ontworpen door architect Hans van Heeswijk, het museum binnen te treden. De eigentijdse verschijningsvorm van glas en rvs detoneert in geen enkel opzicht met de eeuwenoude bouwstijl van het kasteel, integendeel juist. De brug sluit perfect aan op de nieuwe door restauratie-architect Cor Bouwstra ontworpen glazen entreehal. En de prachtige wenteltrap in de hal, geconstrueerd van glas en eikenhout, die de rondgang op de verschillende verdiepingen ontsluit is ook al zo'n plaatje. Om maar te zwijgen over de plafonds maar vooral de mooie ingelegde houten vloeren, een kunstig staaltje vakmanschap. Omhoog en omlaag kijkend kom je haast tot de conclusie dat ze zich met de houtmozaïeken in de vloer kennelijk hebben laten inspireren door de ornamenten in het plafond. Prachtig, we komen hier zeker nog eens terug als de stoom een beetje van de ketel is!

zondag, juli 09, 2017

...over beelden en verbeelden


Een beeld zegt meer dan duizend woorden, zegt het spreekwoord. Maar is dat eigenlijk wel zo? Want als ik een boek lees, zie ik door de woorden doorgaans moeiteloos een beeld voor mij opdoemen. Andersom, als ik een beeld zie probeer ik er vaak betekenis aan te geven door het in woorden om te zetten. Gedachtespinsels die opkwamen bij het zien van sommige objecten in het prachtige beeldenpark Landgoed Anningahof in Zwolle. Het één en ander was het gevolg op een vraag die nogal eens in mij opkwam en wel 'Wat moet dit nou eigenlijk verbeelden'. Weliswaar gaf de catalogus die we bij de kassa mee kregen tekst en uitleg over de beelden, maar niets over het verbeeldingsproces van de kunstenaar, en dat blijft intrigeren!

vrijdag, juli 07, 2017

Diploma - uitreiking 6-7-2017


Mooie maar ook bizarre dag gisteren. 's Middags de begrafenis van onze dierbare muziekvriend, met overwegend senioren in de aula. 's Avonds de diploma uitreiking aan onze kleindochter, met overwegend adolescenten in de aula. Een prominent verschil, een heftige confrontatie op één dag met de komende en gaande natie. Behalve blij, was ik ook ontroerd, toen ik in al die toespraakjes van de mentoren, 92 in totaal, hoorde hoe ze allemaal gaan uitvliegen. De één gaat studeren voor zus, de andere voor zo, en weer anderen gaan naar het buitenland. Plannen, plannen en nog eens plannen, prachtig! Wat mij zo opviel was het enthousiasme en de spirit die al die jonge mensen uitstraalden. Mijn geloof in de mensheid is gisteravond weer eens een behoorlijk stuk opgevijzeld, en daar werd ik heel blij van!

woensdag, juli 05, 2017

een stadswandeling in het bos


Het houten gebouwtje, gelegen op het noordelijk deel van het 718 ha grote landgoed Staverden, is een voormalige barak van het Belgische interneringskamp in Harderwijk uit de periode 1914-1918, dat daar in 1921 opnieuw is opgebouwd als 'Ontspanningszaal'. Wonderlijk, een 'Ontspanningszaal' in the middle of nowhere, in een bosgebied dat op zich zelf al zoveel ontspanning te bieden heeft. Mogelijk hebben ze destijds gedacht dat 'Staverden, de kleinste stad van Nederland', toch minstens ook een eigen ontspanningszaaltje moet hebben, we weten het niet. We fantaseerden er maar wat op los, en bedachten ter plekke dat de Harderwijkse Jansje Foppen, uit het theaterstuk 'Als ik het geweten had' van Podiumspektakel, (zie in mijn blogarchief stukje 'Liefde, strijd, verlies en vrede' van 1/7'17) destijds misschien wel in deze ruimte heeft liggen rommelen met de Belgische militairen Fernand en Kamiel Verstraete, ook dat weten we niet.

Wat we wel weten is dat het houten ontspanningsgebouwtje een uniek object is met een gaaf bewaard gebleven in- en exterieur. Het gebouw valt op door zijn architectonische kwaliteiten, zoals gave verhoudingen, en een bijzondere detaillering in de vormgeving en materiaalgebruik. En hoe gek het ook klinkt, heeft het vanwege de ligging op landgoed Staverden ook een stedenbouwkundige waarde. Het vormt een karakteristiek onderdeel van het landgoed, dat vanaf 1911 werd ontgonnen en waar aan de Allee naast een boerderij ook enkele arbeiderswoningen en een houten landhuis werden gebouwd. Verder heeft het ook nog een cultuurhistorische waarde vanwege bestemming en situering, die verbonden is met de geschiedenis van het landgoed. En zo zie je maar dat je ook een stadswandeling kan maken in het bos!

zaterdag, juli 01, 2017

Liefde, strijd, verlies en vrede


Het hele Kloosterplein is momenteel net als in juni 2015 voor drie dagen op rij weer omgetoverd tot één groot openluchttheater. Twee jaar geleden bracht de Stichting Podiumspektakel Harderwijk het theaterstuk 'Stadsgezichten' (zie in mijn blogarchief 'Over passie en enthousiasme' van 21 juni 2015) dat ons destijds terug bracht naar de tijd van het Koloniaal Werfdepot. Een stuk vol dromen, liefde en strijd om de macht. Een prachtig theaterstuk over hoe mensen geschiedenis maken en hoe de geschiedenis de mensen maakt. We hebben daar destijds volop van genoten en ons verbaasd dat ze zo'n prachtig theaterstuk met praktisch alleen maar vrijwilligers en amateurs op zo'n professionele wijze wisten te brengen. Orkest, koor, zang, dans, spel en nog veel meer, alles klopte als een bus en werd met passie en overtuiging gebracht!

Een huzarenstuk dat Podiumspektakel Harderwijk met de tweede editie afgelopen donderdagavond wat ons betreft zo mogelijk heeft overtroffen met 'Als ik het geweten had...'. Wederom een theaterstuk waarin met ruim 200 vrijwilligers de geschiedenis van Harderwijk met zang, dans, muziek en spektakel op unieke wijze tot leven wordt gebracht.
Het is oktober 1914 en in Europa heerst de Eerste Wereldoorlog. In Harderwijk krijgt de toenmalige burgemeester, de heer Kempers, een brief met het verzoek om dertienduizend Belgische soldaten op te vangen. Een grote zorg voor de bevolking want waar gaan deze mensen wonen? Waar moeten ze slapen en eten? Toch wordt het besluit genomen om een kamp voor deze militairen in te richten; het zogenaamde Belgenkamp. De Harderwijkse Jansje vindt het vreselijk spannend dat er zo veel militairen naar de stad komen. Misschien voelde ze aankomen dat ze hopeloos verliefd zou worden op één van hen. Liefde, bedrog, intrige, drama en zeker ook humor maken deel uit van het stuk. Het publiek wordt meegevoerd van 1914 naar de Tweede Wereldoorlog waar mensen, die in 1914 met elkaar te maken hadden, elkaar opnieuw treffen. Maar of dat wel goed afloopt…

We hebben er weer bijzonder van genoten. De drive, de passie en het plezier waarmee de spelers het publiek wisten mee te slepen in het stuk was enorm. Prachtig, en dat de weergoden ons allemaal gunstig gezind bleven, al leek het heel even mis te gaan, was natuurlijk ook mooi!

vrijdag, juni 30, 2017

..Huszár in het Stadsmuseum


Vilmos Huszár (1884-1960) was één van de onbekende oprichters van 'De Stijl' las ik. De in Boedapest geboren Vilmos Huszár, schilder, tekenaar, beeldhouwer, reclameontwerper en grafisch ontwerper, woonde vanaf de jaren '30 tot zijn dood in Hierden. In het kader van de 100ste verjaardag van 'De Stijl' is momenteel in het Stadsmuseum Harderwijk een tentoonstelling van zijn latere werk te zien, die we onlangs hebben bezocht. Een boeiende tentoonstelling van deze vrij onbekende 'De Stijl' icoon. Een verzameling schilderijen en andere kunstobjecten uit zijn Hierdense tijd, samengesteld door Sjarel Ex, behalve directeur van het Rotterdamse Boijmans van Beuningen Museum, een gedegen Vilmos Huszár kenner.

woensdag, juni 28, 2017

Cubaanse kunst in het Singer.


Het nieuwe 'Singer Theater Laren' wordt ergens in deze zomer officieel geopend, maar dinsdagmorgen j.l. hadden we daar klokslag 11.00 uur al een primeurtje. We waren de eerste bezoekers samen met nog enkele vroege gasten, waarvan de entreeformaliteiten voor het 'Singer Museum Laren' al in de nieuwe gezamenlijke entree/foyer werden afgehandeld. Het één en ander ging overigens nog wel gepaard met een haast staccato gehamer en geklop van de nog alom aanwezige bouwvakkers, die waarschijnlijk nog hard aan moeten poten voor de officiële opening. Maar het wordt prachtig allemaal, eigenlijk is het al prachtig. Hier en daar nog een puntje op de i, en dan heeft het Gooi er een heel mooi theater annex museum bij!

De tentoonstelling 'Cuban Art Now' was trouwens ook prachtig. 'Cuban Art Now' toont volgens Bartjens de kunstcollectie van de ondernemers Sebastiaan en Xantha Bergereen, een Nederlands echtpaar dat lange tijd op Cuba woonde. In ruim twintig jaar bouwden zij een verrassend veelzijdige verzameling op. Naast succesvolle kunstenaars van dit moment als Raul Cordero, José Emilio Fuentes Fonseca (JEFF), Alejandro Campins, Kcho, Michel Pérez (Pollo) en José Eduardo Yaque, zijn ook hun invloedrijke voorgangers in de collectie vertegenwoordigd, zoals Flavio Garciandía, Eduardo Ponjuán en de beroemde fotografen Alberto Korda en José Alberto Figueroa. Mooi, maar eerlijk gezegd wel veel namen waar ik tot op heden nog niet van gehoord had.

Het is kleurrijke kunst die bij mij op het eerste gezicht nogal kinderlijk overkwam. Een misvatting bleek bij nader inzien, het was alles veeleer symboliek wat we zagen. In kinderlijke beeldtaal werden zowel fantasieën over toekomst, erotiek en conceptuele kunst, als kritische denkbeelden over de immer revolutionaire Cubaanse maatschappij aan het doek toevertrouwd. Maar wel bijna allemaal in mooie heldere kleuren gebracht!

donderdag, juni 22, 2017

een mooi lommerrijk struweel


De natuurtuin in de wijk Stadsweiden in Harderwijk is een prachtig stukje natuur dat ligt ingeklemd tussen het Wolderwijd en de A28, hetgeen duidelijk te horen is. Ettelijke keren zijn we er langs gefietst, maar deze keer zijn we maar eens afgestapt voor een wandelingetje door de tuin, die volgens Bartjens een oppervlakte heeft van ruim 13.000 m2. We verbaasden ons over de grote diversiteit van bloemen en planten in de tuin en over de vele zangvogels die het met z'n allen zelfs presteerden om boven het geraas van de A28 uit te komen. Mooi zo'n pareltje van natuur dat praktisch in de berm van één van de drukste verkeersaders van Nederland ligt!

woensdag, juni 21, 2017

..over kunst van papier en vilt


Gisteren weer eens naar het CODA museum geweest in Apeldoorn, naar CODA Paper Art 2017. Een tweejaarlijkse tentoonstelling van beeldende kunst en sieraden van papier en karton, waaraan in deze editie 31 kunstenaars uit binnen- en buitenland deelnamen. Papier is een relatief eenvoudig materiaal waarmee kunstenaars en ontwerpers op verbluffende en dynamische of juist op ontroerende en subtiele wijze de eindeloze mogelijkheden en zeggingskracht van papier tonen. Papier is dus gewoon een fantastisch materiaal, het is zowel stevig, solide, tactiel, dynamisch, overweldigend en indrukwekkend als subtiel en ontroerend. Met CODA Paper Art 2013 en 2015 is het de derde keer op rij dat we hier kunst met en van papier hebben gezien, maar ook deze keer hebben we onze ogen weer uitgekeken. De verbluffende zeggingskracht van dit materiaal is in onze ogen echt grenzeloos!

Daarnaast hebben we in het CODA een hoop unieke hoedjes gezien in de tentoonstelling 'Unlock je blok'. Het was het resultaat van een wedstrijd die de Nederlandse Hoedenvereniging jaarlijks organiseert. En ook dat was weer mooi!